önderkaya

kaybolan meslekler ve tatlar

Tue, 30 Sep 2008 09:12:40 GMT

KAYBOLAN MESLEKLER, TATLAR VE OYUNLAR

Bu bölümde bilhassa İstanbul merkeze alınarak kaybolan meslekler, tatlar ve oyunların el verdiğince tanıtlması amaçlanmaktadır. Yeni nesil için hoş bir bilgi birikimi çağdaşlarım için ise nostalji niteliğinde bazı görüntüleri yayınlamayı planlıyorum

Kalaycılık istanbulda neredeyse yok oldu. bakır kapların yerini çelik ve teflon alınca meslekte anlamsızlaştı

veznecilerde ihtimal ki son kalaycılar. Meslek Trabzon ve Mardin gibi bakırcılık sanatının yaşadığı yerlerde halen devam etmekte

Manavlar marketlere yenik düştü. Unkapanının arkalarında Küçük Mustafa Paşa semtindeki bu amca vakit namazını eda ederken tezgah Allah'a emanet zaten müşteri de yok:((

Misket çocukluğumuzun en gözde oyunu idi. Kafçik, başaltı, tumba hepsi tarih oldu. Fotoğraf zeyrekte bir mahalle arasında çekildi

Pamuk helva şimdi sadece Ramazanda Sultanahmette bir de fotoğrafta olduğu gibi arada Fatih camii avlusunda

Su muhallebisi
bitti artık
Fatih iskenderpaşa ilkokulunda iken çıkışta mutlaka 10 kuruşluk su muhallebisinden üçer beşer yerdik

Bu su muhallebicisi ekmek derdinde. tanesi 25 yeni kuruşluk muhallebiler gitmiyor ne yazık

Zerde; geleneksel tat. Üsküdar Kanaat Lokantasında yenmesi tavsiye olunur. Ancak malzemesi olan safran pahallı bu da maliyete yansıyor. Bu geleneksel tat kaybolma noktasında

Ayvalık kapıları

Sun, 24 Aug 2008 11:41:44 GMT

Ayvalıkta asırlık evlerden biri

Dalgakıran

Sun, 24 Aug 2008 11:40:47 GMT

Ayvalıkta Marina yakınlarında Dalgakıranda gün batımı

Cunda adası

Sun, 24 Aug 2008 11:37:27 GMT

Kent kütüphanesi ya da nam-ı diğer Değirmenden Taksiyarhis kilisesi ve Cunda Adası

Şeytan sofrası

Sun, 24 Aug 2008 11:30:44 GMT

Şeytan sofrasında bir ağaç. Bizim millet bir makam önünde ağaç görmeyegörsün hemen çaputlar bağlanır. Makamın şeytana ait olması bile durdurmaz onları:))

AYVALIKTA SANDALCI

Sun, 24 Aug 2008 11:28:24 GMT

Ayvalık sahilinde bir sandalcı

YİRMİSEKİZ ÇELEBİ MEHMET EFENDİDEN İLGİNÇ BİR ANEKDOT

Sun, 24 Aug 2008 11:22:36 GMT

BİRİ YER BİRİ BAKAR

Yazan: Önder Kaya

Yirmisekiz Mehmet Çelebi hepimizin malumu olduğu üzere Avrupa’ya gönderilen ilk elçilerimizden biri olup sefirlik görevini o denli titizlikle yerine getirmiştir ki bugün dahi incelendiğinde hayranlık ve ilgi uyandıran bazı satırlara tesadüf ederiz. Mehmet Efendi Fransa’ya sadece elçilik görevi ile değil aynı zamanda Frenk diyarını gözlemleme görevi ile vazifelendirilmişti. Doğrusu bu işi de layığı ile yerine getirmiştir. Fransa’ya yeni gelenlere karşı uygulanan karantina yöntemini onun raporundan teferruatı ile öğreniyoruz. Lale devrinin bireyi olması nedeniyle çelebimizin dikkatini çeken bir diğer husus da Fransa bahçelerinden yetiştirilen Girit laleleridir. Osmanlı İstanbul’unda bu yüzyılda bahçe düzenlemelerine olan ilgi had safhada olduğu için Mehmet Çelebi bu anlamda Paris bahçelerini de oldukça detaylı olarak anlatır. Yine Paris’teki en önemli sanatsal faaliyetlerden biri olan operaya dair gözlemleri de hayli ilgi çekicidir. Bunların yanı sıra çelebi, eserinde botanik ve tıp konusunda da önemli bilgilere yer verir. Mesela Fransızların tıp kitaplarında yer alan her türlü bitkiyi toplama ve ıslah etme konusunda son derece gayretkeş olduklarını bu amaçla Yeni Dünya adı ile anılan Amerika kıtasının yanında Acemi, Özbek, Hint ve Çin diyarında çok sayıda bitkiyi getirterek bunları yetiştirdiklerini hatta ılıman iklimi seven bazı bitkiler için gerekli sıcaklığın temini amacıyla seralar inşa ettiklerini bununla da kalmayarak bu seraların altına ısıyı belli bir derecede korumak amacıyla ocaklar yaptıklarını anlatır. Yine tıp ve anatomi ilminin geliştiğini pek çok kuş türünün teşrihhane denilen bir mekanda sergilendiğini hatta burada bir de etinden sıyrılmış sadece kemikleri olan bir filin sergilendiğini de gözlemlerine ilave eder. Elçimizin uzun uzadıya bahsettiği saraya ait halı ve kilim atölyeleri de gelecekteki sanayi devriminin adeta ön habercisi niteliğindedirler. Lakin ne yazık ki tüm bu gözlemler içinden Osmanlı sarayı daha ziyade bahçe düzenlemesi ile ilgili kısımla ilgilenmiş ve Damat İbrahim Paşa bir takım Fransız saraylarının örnek alınarak yeni saraylar inşa edilmesi konusunda bazı girişimlerde bulunmuştur.

PARİS'TE ANATOMİ DERSİ

Seyahatname içinde aynı zamanda farklı folklorik yönlere de temas edilir. Mesela İslam toplumunda ayıp olarak kabul edilen bazı hareketler Fransa’da son derece normal karşılanmaktadır. Adeta günümüzdeki popüler magazin programlarında yayınlanan ünlülerin özel hayatına dair en gereksiz teferruatların aktarımına benzer bazı davranış modellerine tesadüf edilmektedir. Bunlardan biri de kral ya da önde gelen idarecilerin yemek yiyişlerini, yatağa yatışlarını, yataktan kalkışlarını, giyinişlerini temaşa etmek. Çelebi doğal olarak İslam dünyasında kişinin mahremi olarak kabul edilen ve bu nedenle de harem hayatının bir parçası olarak kabul edilen bu fiillerin uluorta gerçekleştirilmesi karşısında hayretini saklayamaz. Usule göre kral ya da üst düzey yöneticinin bu hallerine vakıf olmak isteyen kişi o insandan özel insan alır ve bazen de kalabalık topluluklar halinde izin aldıkları o fiilin işlenişini izlerlermiş. Çelebi ilk olarak Paris’e geldikten kısa bir süre sonra yemek yiyecekleri bir sırada kendisine yapılan bir teklif sonrasında bu gelenekten haberdar olur. İzleyicilerin üst düzey idareciler oldukları ve bu nedenle de kırılmamaları gerektiği kendisine lisan-ı münasip ile anlatılır. Osmanlıyı Paris’te en iyi şekilde temsil etme telaşesinde olan elçimiz de durumu çar na-çar kabul eder ve bu durumu da şu şekilde ifade eder; “kadın ve erkek, kimi ziyaret, kimi seyretmek maksadıyla kalabalık halinde gelip, hususa yemek yediğimizi pek görmek isterler idi. ‘Filan kimesnenin kızı veya filanın karısıdır; yemek yediğinüze bakmağa izninizi rica ederler’ deyü haberler gelüp kimini def edemeyüp naçar ruhsat verdük. Hatırları içün sabrederdik. Anlar ise yemek seyretmeyi adet edinmişler. Faraza kralın yemek yediğini seyretmek isteyen, varup seyretmesine izin alır, adetleri böyle imiş. Daha garip olanı bu ki, kral yatağına nasıl yatar ve nasıl kalkar ve nasıl giyinir, seyrü temaşa ederler imiş”. Çelebi açısından içinde bulunduğu durum gayet zor olsa da ortama uyum sağlamayı başarmış gibi görünüyor. Ancak elçilik heyetini bekleyen gariplikler bu kadarla sınırlı olmayacaktır. Elçi, Paris halkının o vakte kadar gördüğü en üst düzey Osmanlı diplomatı olması hasebiyle her yaptığı hareket ile ilgi odağı olmaya istemeden de olsa devam etmektedir. Ramazan ayı gelip çatınca işler daha da bir çetrefilleşir. Zira Paris’te Osmanlı heyetinin “oruç” tuttuğu ve “iftar ettiği” duyulunca bu ilginç manzaranın seyri içinde çok geçmeden nüfuzlu şahıslardan hem de kral aracılığıyla talepler gelecektir. Bu talepler karşısında sözü yine çelebimize bırakalım; “Çaresiz kalup: ‘Elimizden ne gelür, hoş geldiler, safa geldiler’ dedik. Anı gördüm ki akşama yarım saat kaldıkta iki yüz avrat altın ve ziynet içinde ve elmaslara batmış bir halde gelüp karşu be karşu sandalyelere oturdular. Sonra etrafımızda olanlardan dahi iznimizi haber alanlar bir taraftan gelmede. Birkaç bin kadın içinde kaldık. Sanki düğün evine döndü. Hele her ne hal ise bu azabı çeküp iftar ettük ”.
Çelebi’nin içinde bulunduğu durumu tasavvur etmek çok da güç olmasa gerek. Lakin uyanık Osmanlı elçisi asıl görsel şöleni teşkil edecek olan teravih namazını gece yarısına yani misafirlerin haneyi terk etme vaktinin sonrasına bırakmıştır. Ancak bu durumda duyulmuş olacak ki ertesi gelen misafirler iftar sonrasında da haneyi terk etmemişler ve Osmanlı delegasyonu da namaz vaktinin çıkmasını göze alamadıklarından çaresiz abdest alarak namaza dururlar. Konuklar, namazın ilahi ve tespih kısımları da dahil olmak üzere tüm aksamının tamam olduğuna kanaat getirdikten sonra haneyi terke edeceklerdir.

VERSAY SARAYINDA KADINLAR

Seyahatnameyi okuduktan sonra şu kadarını söylemek mümkün ki Yirmisekiz Mehmet Çelebi Avrupa diplomasisinde henüz emekleme devresinde olan Osmanlı devletini elçilik görevi süresince en iyi şekilde temsil etmiş gibi görünüyor. Bu değerli elçimizin gözlemleri hakkında daha fazla malumat sahibi olmak isteyenler Şevket Rado tarafından çevrilen ve İş Bankası Kültür yayınları arasından çıkan* seyahatname tercümesine bakabilirler

* Paris’te bir Osmanlı sefiri; Yirmisekiz Mehmet Çelebi’nin Fransa Seyahatnamesi (Hazırlayan: Şevket Rado), İşbankası Kültür yay., İstanbul 2006.

Yer Adlarının değiştirilmesi

Sun, 24 Aug 2008 10:39:36 GMT

Vahim bir değişiklik

§ İlber Ortaylı; Milliyet 24 Ağustos 2008

Yunan muharebesinde 1896 yılında şehit düşen ve Alasonya kazasında defnedilen Abdülezel Paşa’nın hatırasını yaşatmak için; cumhuriyet devrinin İstanbul Belediyesi, Unkapanı Gazi Meydanı ile Fener İskelesi arasında kıyıya paralel ana caddeye onun ismini verdi.
Bugün bu işlek caddenin Haliç tarafı doğrudan yeşil saha haline getirildi. Günümüz İstanbul Belediyesi ise onun ismini kaldırdı ve Kadir Has Caddesi yaptı. Muhtemelen Cibali Sigara Fabrikası’na kurulan üniversite yönetiminin talebiyle bu işlem yapıldı.
Kadir Has önemli ve hayırsever bir işadamımızdır, üniversiteyle de iftihar ediyoruz. İnşallah iyi ve devamlı bir geleceğe sahip olur. Ama bu işlemi tasvip etmiyoruz; zira biz haddimizi bilmiyoruz, ananelerimize de sadık değiliz. Bu olay kimsenin umrunda değil. Ben dahil bu vahim değişiklikten iki-üç ay geçtikten sonra haberdar olduk.

Savaşlarda kendini gösterdi, 1896’da şehit düştü
Abdülezel Paşa kayıtlara göre 1831 yılında Konya vilayetinin Hadım ilçesinin bir köyünde doğdu. Zekası sayesinde okuma yazma dahil kendini yetiştirdi ve 16 yaşında orduya nefer olarak girdi. İmparatorluğun öbür ucuna gönderildi. Arabistan ordusundaki yararlılıklarıyla yükseldi, subay oldu.
Kırım Savaşı’na katıldı, Karadağ ve Girit isyanlarında şecaatini gösterdi. 1876’da Sırbistan Savaşı’nda Aleksinaç mevkiinde cesurane ve fedakarca çarpışmasıyla şöhret kazandı. Plevne Savaşı’nda Gazi Osman Paşa’nın en yakın ve güvendiği kumandan ve silah arkadaşıydı.
Bu general subayları ve neferleri fevkalade severdi. Yunan Savaşı’nda 17 Nisan 1896’da Pınartepe mevkiini almak için yaptığı hücumda askerlerinin başında şehit düştü. İsmi büyükşehrin kütüğünden silinen şehidi muhterem askerin kısa tercüme-i hali budur.
Bu ismi kim küçümsüyor veya rahatsız oluyor bilemiyorum. Caddeye Kadir Has’ın ismi verilmiş; yetmez Haliç’e de Kadir Has Körfezi denilsin, Marmara Denizi’ne de birinin adını verelim. Telaffuz edemediğimiz, manasını bilemediğimiz Azapkapı’ya da Şenkapı adını verelim! Çünkü birçok kimse deniz neferlerine verilen Azep adını ve Azepkapı’yı Azapkapı ve azap çekilen yer diye düşünüp rehber kitaplarda dahi İngilizceye öyle çevirip tercüme ediyor.

İmparatorluk tarihini temsil eden bir isim silinmemeli
Bir toplum cahil ya da fakir olabilir ama had bilinmezse parlak bir gelecek beklenemez. Maalesef bu toplum 19 Mart 1920’de işgalcilerin şehit ettiği efradın Şehzadebaşı Karakolu’nu, onun yanıbaşındaki yeniçeri acemioğlanlarının kışla odalarını yıkıp Saraçhane’deki mendebur belediye sarayını yaptı. Aynı zihniyetin devam ettiğini Abdülezel Paşa Caddesi’nin ismini silmekle de gösterdi.
Merhum Kadir Has memleketimizin yapıcı işadamlarındandı ve doğrusu eğitime de çok büyük katkıları olmuştur. Kadir Has Üniversitesi hem bir binayı ve mahalleyi kurtarma konusunda mimari bir restorasyon başarısı gösterdi hem de şu anda ümit vaat eden bir üniversitedir.
Üniversitenin hemen önündeki sokağı veya başka bir caddeye Kadir Has Üniversitesi ismi verilebilir. Bizzat o muhteşem güzel bina Kadir Has Üniversitesi ismini taşıyor. Binaenaleyh bu kavmin kimliğini ve imparatorluğun tarihini temsil eden bir ismi silmemiz için hiçbir geçerli neden yok. Bu kadirbilmezlik ve hadsizliğin derhal tashihi gerekir.

Yunanistana Bakış

Sun, 15 Jun 2008 09:23:46 GMT

YUNANİSTAN'A BAKIŞ

“Bütün ülkeler kendi tarihlerinin yükünü taşırlar” (R. Callog)

Bu sayfada amacım; en sorunlu (!) fakat aksi gibi de tarihi, tecrübeleri, tepkileri, değerleri ile bize en çok benzeyen batılı komşumuz Yunanistan hakkında bir şeyler karalamaktır. Açıkçası her iki ülkenin de tarihinin birbirine bakışında ciddi önyargılar söz konusudur. Bu sayfayı oluştururken Yunan tarih yazımı ve Türk tarih yazımından görsel örneklerle desteklenmiş bir takım örnekler vermeye çalışacağım. Doğal olarak Yunanistan'ın bağımsızlık sürecine ulaşması ve sonrasındaki yüzyıllık periyod için ağırlıklı olarak Yunan menşeli materyalleri kullanacağım. Türk tarafında ise bilhassa 1897 Türk-Yunan harbinden itibaren görsel materyalin artmasından hareketle biraz daha geç bir dönemden itibaren basında ve matbuatımızda bu konuya bakışı yansıtan bazı materyallere yer vereceğim. Kurtuluş savaşı sırasında ise Türk matbuatında bu materyallerin bolluğu ise kitaplar oluşturacak kadar geniş bir yer tutar.
Yunan tarihi konusundaki en önemli rehberim İletişim yayınları arasından çıkan Richard Callog’un “Modern Yunanistan Tarihi adlı çalışması. Oxford Üniversitesi’ne bağlı St. Antony’s College’de görev yapan Callog Yunan tarihinin dünya çapındaki saygın uzmanlarından. Kitabına bu adı veriş nedeni ile başlıyor sözlerine.

Richard Callog'un kitabı komşu hakkında besleyici bilgilerle dolu

Malum Yunanistan devleti günümüz Yunanistan’ını Antik Yunan’ın kesintisiz bir devamı olarak kabul etmekte. Yalnız bu şanlı Yunan tarihi Roma, Bizans ve akabinde de Osmanlı idaresi altında parlaklığını yitirmiş ve modern Avrupa’nın temellerini atan o görkemli medeniyet arka plana çekilmeye, unutulmaya mahkum edilmiştir. 1829’daki Yunanistan ise küllerinden doğan Anka kuşu misali yeniden geçmişin şanlı sayfalarına dönüşü sembolize eder.Yunanistan’ın ilk ABD elçisi Charles Tuckerman “Atinalı bir profesöre inme inmesini sağlamanın en kestirme yolu Yunan toplumunun Atinalılarla olan bağlantısını inkar etmek” olduğunu söyleyerek taa eski zamanlardan itibaren Yunanistan’da bu konuya bakış açısına verilen önemi gözler önüne serer. Bu nedenle antik dönemin parlak uygarlığı ile yeniden filizlenen Yunan medeniyeti arasındaki ayrımı yapmak zaruridir. Callog bundan dolayı Yunanlıların dile getirdiği üzere eserine Modern Yunan tarihi adını vererek eserinin sınrırlarını çizme yoluna gitmiş.

Yeni dönemin zaferleri antik devirler tarafından taçlandırılıyor

Yunanlılar kendilerini modern Avrupa’nın yaratıcısı olarak kabul ederken Avrupalılar bu işe ne diyor diye soracak olursak, onların da bu konuda pek farklı düşünmediği söylenebilir. Hatta 19. yüzyılda Yunanlılara bu ayrıcalıklı konumlarının farkındalığına vardıranlar da yine Avrupalılar. Bilhassa da İngiliz ve Fransızlar. Bu sayede Yunan bağımsızlık hareketi sırasında büyük devletler olaylara müdahil olmuş ve Yunanistan bağımsızlığını kazanabilmiştir. Yine Ortodoks ekolünden gelen ve doğu hıristiyanlığının en güçlü kalesi olmakla da Katolik-Latin-Roma mirasının bir sonucu olan Batı Avrupa toplumundan dışlanması beklenen Yunanistan, tam da bu özelliğinden dolayı AB’ye katılan ilk doğu Avrupa ülkesi olacaktır. Yunanistan’ın katılımı meselesi 1980 yılında İngiiz parlamentosunda görüşülürken dönemin dışişleri bakanı “Şimdi Avrupa’nın Yunanistan’a üç bin yıllık borcunu ödeme zamanıdır” demek suretiyle bu noktaya dikkat çıkmiştir.

İngiliz yazar Byron Yunan davasına destek veren en önemli batılı simalardandır

Yunan tarihine şöyle bir nazar edecek olursak coğrafyanın çok az ülkede siyasi yaşama bu kadar etki ettiğini gözlemleriz. Daha ilk devirlerde verimli tarım alanlarının darlığı sebebiyle Yunanlılar denziciliğe yönelmişler ve ticari hayatın içinde yer almışlardır. Bunun sonrasında MÖ. 8. yy’da kolonizasyon dönemi gelmiştir. Osmanlılar döneminde de Rumlar deniz ticareti konusunda imparatorluğun en aktif unsurları olmuşlardır. Fakat geçim sıkıntısının aşılması konusunda bu durum yeterli gelmeyince Osmanlı Rumları Kırım’ın Odessası, Mısır’ın İskernderiyesi gibi liman kentlerde büyük koloniler oluşturmaya başlamışlardır. Bu kolonilere ilerleyen yıllarda Amerika’ya yapılan büyük göç dalgası (ki yakın zamanda vizyonda yer alan “Gelinler” adlı sinema filmi de bu süreci ele alan romantik bir yapımdır) ve Amerika’nın kota koymaya başlaması üzerine Avustralyaya yapılan büyük göçler alacaktır. Bugün bilhassa Amerika’daki Yunan diasporasının gücü dikkat çekicidir. Nitekim, ikinci kuşak bir Yunan göçmeni aileden gelen Michael Dukakis 1988 seçimlerinde Demokratik partiden başkan adayı olmuştu.

Michael Dukakis

OSMANLI İDARESİ ALTINDA HELLAS

Resmi Yunan tarih yazımı antik atalarla modern Yunanistan arasındaki devreyi karanlık devre olarak görür. Bizans dönemindeki kadar bugünkü Yunan kimliğinin ayrılmaz bir parçası olan Ortodoksluğu kabul ederek bir nebzeye kadar affedilebilir bir konumdadır. Zira Bizans, hıristiyanlığın kabulünün hemen akabinde Atina felsefe okulunun kapatılması başta olmak üzere antik kültürün yok olmasında önemli rol oynamıştır. Ancak Osmanlının affedilebilir hiçbir yanı bulunmamaktadır. Yunan tarihinde bu döneme “Turkokrasi” adı verilir ve Yunanlıların geri kalmışlığında bir günah keçisi işlevi görür. Bu dönemde köhnemiş Ortodoks kilisesi ile elele veren Osmanlı devleti asil Yunan ulusunun geri kalması için her türlü tedbiri almış, insanlar dinlerini de kültürlerini de özgürce yaşayamadıkları için yeraltı okulları diye anılan gizli mektepler kurmuşlar ve kültürlerini bu sayede zorlukla bugüne 19. yy’a taşıyabilmişlerdir (bugün söz konusu mekteplerin hiçbir kalıntısının olmaması ilgi çekici:))).

Yunan tarih yazımına ilham veren yeraltı okullarından biri

Yunanlılar çocuklarını devşirilmemeleri için saklıyor ya da kız kılığına sokuyor.

Yunan propagandasında Osmanlı döneminde Rumlar

Fatih Sultan Mehmet, Yunanistan’ı kontrol altına aldığında bölgeyi İstanbul’u fethinin hemen sonrasında temellerini atmış olduğu “Millet sistemi üzerinden kontrol etme yoluna gitmiştir”. Bu sisteme göre siyasi ve idari yetkilerle de donatılarak “millet başı” ilan edilen Rum patriği, Ortodoks tebaa konusnda Osmanlı devletinin muhatap kabul ettiği tek idareci konumuna getirilmiştir. Bu şekilde halk üzierndeki etkisi Bizans döneminden de üst seviyeye çıkan patrikten beklenen ise devlete mutlak biçimde sadakat, teba üzerinde kesin kontroldür. Nitekim 1821 Yunan isyanı sırasında dönemin Rum patriği V. Gregoros isyancıları afaroz etmesine rağmen taba üzerindeki kontrolü sağlayamadığı ve dolayısıyla da akde riayet etmediği düşüncesi ile patrikhanenin orta kapısı önünde asılarak idam olunmuştur.

Patrik V.Gregorusun idamı

Gregoros'un idamını gösteren çizimde arka fonda patrikhanenin orta kapısı

Halbuki Osmanlıların son dönemlerine kadar patrikhanenin ortak çıkarlar nedeniyle Osmanlı devleti ile büyük ölçüde ortak hareket ettiği bilinir. Hatta Kudüs patriği Antimos bunun adeta bir tezahürü olarak Osmanlı varlığını şu ifadelerle yüceltir; “Osmanlıalr, Ortodoks inancından sapmış batılı Hıristiyanların şerrinden bizi koruması için Tanrı’nın bahşettiği bir lütufur”.

18. yydan itibaren özellikle bu denizci tüccarların başını çektiği Yunan burjuvazisinin de etkisiyle Osmanlı karşıtı kıpırdanmaların tırmanışa geçtiği görülür. Bu denizci tacirler bilhassa Fransız ihtilali sonrasında Napolyon savaşları sırasında İngilizlerin Fransa’ya uyguladıkları deniz ablukasını aşmayı göze alan en önemli topluluk olarak hayli zenginleşecektir. İhtilal armatörlerin sadece kesesini doldurmakla kalmayacak ihtilalin fikirlerinden de etkilenmelerine enden olacaktır. Armatörler tıpkı batıda oluşmaya başladığı üzere küçük ancak ekonomik çıkarlar konusunda kendi müteşebbislerine sonuna kadar yardım edecek bir ulus devlet arzu eder oldular. Ancak bu konuda tek başlarına başarılı olmalarına imkan olmadığından 18. yy’ın ikinci yarısından itibaren Osmanlı üzerindeki baskısı had safhaya çıkan Rusları bir nevi kurtarıcı olarak selamladılar.

Bir Rum denizci

1774 Küçük Kaynarca anlaşması Rumların esaretten kurtarılışının ilk işareti olarak kabul edildi. Zira halk arasıdaki bir inanışa göre Türkler İstanbulu ele geçirdikten 320 yıl sonra kuzeyden gelen sarı saçlı dindar Hıristiyanlar, bu barbarları sürüp atacaktı ki bu da 1773 tarihine tekabül ediyordu. Ancak kehanet tutmadı. Yine de bu dönemde gerçekleşen Osmanlı-Rus savaşında Osmanlıların uğradığı ağır yenilgi Yunanlılarca bir u mut olarak görüldü.

19. yy başında Yunanlılar açısından iki önemli kazanım söz konusuydu. Herşeyden önce 2. Mahmut yeniçeri ocağını ve ayanları ortadan kaldırma planını devreye sokmuştu. Bu çerçevede Yeniçeri ocağının kaldırılması Osmanlıları askeri açıdan bir süreliğine de olsa belirsizliğin içine atarken Yunanistan bölgesindeki ayan Tepedelenli Ali Paşa’nın üzerine asker sevk edilmesi de bir iç savaş dolayısıyla ayaklanma için uygun an anlamına geliyordu. İkinci önemli etkense Avrupalılarda bu dönemde had safhaya çıkan Philhellenizm” yani Helenseverlik akımıdır.

taksimden

Sun, 15 Jun 2008 09:08:26 GMT

Taksim'de çatı katlarında çom güzel mekanlar var ki Boğazı tüm görkemi ile ayaklarınızın altına seriyor. Bu fotoğrafta onun resmidir. Fotoğraf Gothe Enstitüsü kafetaryasının çatısından çekildi.