Galante konu ile ilk olarak İzmir İktisat kongresinde 1923 yılında Latin harfleri meselesinin ortaya atılması vesilesiyle Darülfünunda Sami dilleri kürsüsünde müderris olması vesilesi ile ilgilenmeye başlar. Konu ile ilgili kitaplar kaleme aldığı gibi gerek Yeni Mecmua ve gerekse de Akşam gazetesinde çeşitli makaleler yayınlar. Ancak bu konularda pek çok kez orijinal noktalara değinmek yerine daha önceki fikirlerini tekrarladığını da hemen belirtelim.

Galante itirazlarını şu maddeler altında toplar;

1.                           Fenni ve felsefi ıstılahlar (Arapça ve Farsçadan yararlanarak bu vakte kadar geliştirilen tabirler ne olacak? Eğer Latin alfabesi ile bu ıstılahlar yazılacaksa Alman, İngiliz, Fransız versiyonlarından hangisi tercih edilecek? Zira üç dilde de yazım ve telaffuz farklılıkları var. Türkçe bunlara nasıl uydurulacak? Hadi uyduruldu, o zaman Türkçe ne kadar bağımsız bir ilim dili olacak? Istılah meselesi halledilemezse pek çok fen ve sosyal bilim sahasında sıkıntı yaşanacak, hatta belki de üniversite hayatı sönükleşecek

2.                           Eski kültürümüzle olan bağlantımız ortadan kalkacak, yeni nesil eskinin sanatına ve zevkine yabancı kalacak

3.                           Latin alfabesi ile yetişen nesil önemli ölçüde kitapsız kalacak. Zira 9 asırlık bir yabancılaşma söz konusu olacak

4.                           Ekonomi yaşantımız da zarar görecek. Çünkü Galante’nin hesabına göre alfabe farklılaşması Ortadoğuda bu alfabeyi kullanan yaklaşan 35 milyonluk nüfusla Türkiye arasındaki müstakbel ticari bağlantıları yok edecektir (Buna mukabil batı ile sağlanacak ticaretin hacmine Galante vurguda bulunmaz. Sanayisi gelişmemiş Türkiye’nin ortadoğuya ne şekilde hitap edeceği de koca bir muamma Ö.K.)

5.                           Arap alfabesini kullanan memleketlerle Türkiye arasında bir kültürel yabancılaşma hissi oluşacaktır